W dzisiejszych czasach bycie rodzicem jest zdecydowanie trudniejsze niż kiedyś. Całkiem niedawno, bo w XX wieku, powszechnie funkcjonowały pewne prawdy i zasady wychowawcze, uznawane za oczywiste i stałe. Dzisiaj nie dość, że nastąpiła zmiana w sposobie rozumienia dziecka, podejścia do wychowania i roli rodzica, to jeszcze tych nowych koncepcji jest bardzo dużo, a ich dystrybucja za pośrednictwem internetu zaczyna bardziej przypominać presję i chaos niż wsparcie. Pojawiły się nowe typy rodzin, coraz więcej jest samodzielnych rodziców, rodzin po rozwodzie, patchworkowych, wielokulturowych czy tęczowych. Znacznie wzrosła liczba wymagań związanych z byciem rodzicem, co przyczynia się do przeżywania silnego stresu rodzicielskiego. A przecież osoby, które opiekują się dziećmi, wykonują jeszcze obowiązki zawodowe, są w relacjach partnerskich a ich stan zdrowia (choćby z powodu przesunięcia wieku, w którym pojawia się pierwsze dziecko) też może być kolejnym stresorem. W dodatku czasy współczesne są niepewne, zalew informacyjny przeogromny i układ nerwowy dorosłego człowieka przestaje sobie z tym radzić efektywnie.

Z tych powodów, podstawowym elementem pracy z rodzicami jest udzielenie im wsparcia wraz z poszukiwaniem, adekwatnych dla nich sposobów radzenia sobie ze stresem (celem jest wzmocnienie ich zasobów). Tylko spokojny rodzic jest w stanie ukoić dziecko, czyli świadomie współregulować jego emocje. Kolejnym etapem jest zebranie informacji o dziecku (pogłębiony wywiad rozwojowy, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania układu nerwowego) i sieci wpływów wychowawczych. To stanowi bazę do właściwej pracy z rodzicami, czyli edukacji (celem jest zrozumienie, co dziecko komunikuje poprzez reakcje ciała, zachowanie oraz słowa) oraz wspólnego poszukiwania efektywnych „narzędzi”, w tym treningu konkretnych umiejętności rodzicielskich, adekwatnych dla tego systemu rodzinnego.

Praca z rodzicami może mieć różne formy, w zależności od problemu i potrzeb klienta, może to być jednorazowe spotkanie (konsultacja z elementami poradnictwa; interwencja kryzysowa), może to być coaching umiejętności wychowawczych (cykl kilku spotkań).

Spotkania planowane są co trzy-cztery tygodnie, najlepiej, kiedy uczestniczą w nich oboje rodzice. Kiedy rodzina jest w kryzysie lub po rozwodzie, zwykle bardziej efektywna jest praca z pojedynczym rodzicem. Kiedy rodzina jest pachworkowa, „rodzic bonusowy” także jest zapraszany. Po spotkaniu rodzice otrzymują email z krótkim podsumowaniem, dodatkowymi materiałami oraz wykazem przydatnej literatury (do samodzielnego czytania i razem z dzieckiem), czasem wskazówki do wykonania dodatkowej diagnozy dziecka z zakresu neurobiologii (do właściwego zrozumienia dziecka konieczne jest uznanie, że ciało i mózg są równie ważne). Między kolejnymi spotkaniami rodzice podejmują próby modyfikacji oddziaływań oraz pogłębiają świadomość rodzicielską. Praca kończy się, gdy rosnące przywództwo rodzicielskie (z miłością i szacunkiem) minimalizuje poczucie bezradności.